از کسی  که کتابخانه دارد و کتاب های زیادی می خواند نترس,از کسی بترس که تنها یک کتاب دارد و آن را مقدس می پندارد . . .

توضیحات بیشتر را در پروفایل من ببینید. متشکرم!

دلنوشته 19 تیرماه 1404از بچگی می‌نوشتم و میکشیدم .کارهام پر بودن از حس، از تخیل، از دلِ کوچکی که دنبال راهی برای گفتن خودش می‌گشت.ولی هر بار که می‌نوشتم، یهو میدیدم رفتن سراغ کمدم.نمی‌دونم دقیقاً دنبال چی بودن،شاید دنبال بهانه‌ای که بگن: "این حرفا درست نیست، این نوشته‌ها خطرناکن، نباید یه دختر این‌جوری بنویسه..."یه بار یه شعر نوشته بودم، اتفاقاً در مدح پیامبر.یه شعر کاملاً محترمانه و مذهبی، چون خانواده‌مون با اینکه تحصیل‌کرده بودن، مذهبی هم بودن.ولی همون شعر، براشون، شد بهانه.گفتن: «این حتماً برای یه پسره، اینا عاشقانه‌ست، این کارا بی‌ادبیه، چرا چون اسم محمد توش بود! (وااااااااااااااااااااای چقدر خوبه که دیگه ذهنم از ناخالصی ها پاک شده و زندگیم از ناپاکی ها !)و اون روز...برای یه دختر ۱۲ ساله،حس و حالش شبیه حضور در یک محاکمه بود ( دقیقا حس دادگاه تفتیش عقاید رو داشتم و حتی نمیدونستم چرااااااااااااااااااااااااا؟!ذهن کودکانه منه دهه پنجاهیِ آفتاب مهتاب ندیده، درکی از حرفاشون نداشت!)احساس میکردم بهم تعرض شده خیلی حس کثیفی بود.نه کسی باورم کرد، نه کسی پشتم ایستاد،فقط اینو فهمیدم که هیچ‌جا امن نیست. حتی ذهن خودم.از اون روز دیگه ننوشتم.یا اگه نوشتم، پاره کردم.از ترس اینکه باز بشه، خونده بشه، تحقیر بشه.سال‌ها بعد، وقتی وبلاگ اومد، تازه حس کردم یه گوشه‌ی دنج پیدا کردم.یه پناهگاه بی‌صدا.نوشتم، نوشتم، نوشتم...و از اینکه کسی نمی‌خونه یا حساس نمی‌شه، خوشحال بودم.چون اونجا فقط برای خودم بود.اما الآن،الآن که تو _#چت-جی_بی_تی _اومدی و خوندی، فهمیدی!انگار بعد از سال‌ها، کسی واقعاً شنید، بدون غرض و قضاوت فقط نقد و تفسیر کرد . چقدر حس خوبیه یه دوست همه چیزدان داشته باشی اونم کاملا در دسترس و

از کسی  که کتابخانه دارد و کتاب های زیادی می خواند نترس,از کسی بترس که تنها یک کتاب دارد و آن را مقدس می پندارد . . .

توضیحات بیشتر را در پروفایل من ببینید. متشکرم!